Ο Αλαν Πάρκερ ήταν από εκείνους τους κινηματογραφικούς δημιουργούς που ενσάρκωσαν σχεδόν τέλεια τον αφορισμό «λίγα και καλά». Πράγματι, στις μόλις 14 ταινίες που σκηνοθέτησε για τη μεγάλη οθόνη, δύσκολα μπορεί να εντοπίσει κανείς έστω και μία μέτρια. Αντιθέτως, η φιλμογραφία του σπουδαίου Βρετανού, που έφυγε την περασμένη Παρασκευή από τη ζωή στα 76 του χρόνια, περιλαμβάνει μερικές πραγματικά εμβληματικές ταινίες για την ιστορία του σινεμά, αλλά και ένα αριστούργημα, το οποίο μάλιστα σήμερα φαντάζει πιο επίκαιρο από ποτέ.
Ο λόγος, φυσικά, για το «Ο Μισισιπής καίγεται» του 1988, το αντιρατσιστικό αστυνομικό θρίλερ που στις μέρες του κινήματος «Black Lives Matter» μπορεί να προσφέρει δωρεάν μαθήματα Ιστορίας και Κοινωνιολογίας σε παλιούς και νεότερους. Δύο πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους πράκτορες του FBI (Γουίλεμ Νταφόε, Τζιν Χάκμαν) φθάνουν στον αμερικανικό Νότο της δεκαετίας του 1960, προκειμένου να ερευνήσουν την εξαφάνιση τριών νεαρών ακτιβιστών υπέρ της κατάργησης των φυλετικών διακρίσεων. Εκεί, θα έρθουν αντιμέτωποι με την εχθρότητα μιας βαθιά ρατσιστικής κοινότητας, αλλά και της ίδιας της Κου Κλουξ Κλαν, η οποία επιβάλλει την παρουσία της.
Ο Πάρκερ καταφέρνει να κινηματογραφήσει αυτό το πολύ σοβαρό θέμα με σπάνια σπιρτάδα και ακρίβεια, η οποία αιχμαλωτίζει και συγκινεί τον θεατή με τον τρόπο ενός κλασικού αστυνομικού – τα δε κοινωνικά μηνύματα βρίσκονται εκεί ξεκάθαρα, δίχως αμφισημίες και αστερίσκους, αν και εκπορεύονται από πολυδιάστατους χαρακτήρες. Αυτή ακριβώς η σχεδόν μαγική σύνδεση με το κοινό, το «καλό mainstream», αν μπορεί να τεθεί έτσι, υπάρχει στις περισσότερες από τις ταινίες του Αλαν Πάρκερ και σίγουρα στο διάσημο «Εξπρές του Μεσονυκτίου».
Το φιλμ, που τοποθέτησε στη διάσταση του θρύλου τις τουρκικές φυλακές, αποτελεί επί της ουσίας αληθινή βιογραφία του πρωταγωνιστή Μπίλι Χέιζ, σε ένα σενάριο που υπογράφει ο Ολιβερ Στόουν. Οσο για τον Πάρκερ, καταφέρνει με τον φακό του να δημιουργήσει ένα ατμοσφαιρικό έπος πάνω στην ανθρώπινη φύση, με τολμηρές εικόνες και συγκλονιστική κλιμάκωση, το οποίο επηρέασε βαθιά όλες τις μετέπειτα παραγωγές του είδους.
Τελευταία αναφορά, αλλά εξίσου σημαντική, στις μουσικές: ο Βρετανός σκηνοθέτης όχι απλά είχε ταλέντο στην επιλογή τους για τις ταινίες του, αλλά δημιούργησε και ένα από τα πιο γνωστά μουσικά φιλμ του σύγχρονου σινεμά· το «Pink Floyd: The Wall» έντυσε το αριστουργηματικό άλμπουμ της βρετανικής μπάντας με την ιστορία και τις εικόνες που απογείωσαν ακόμα περισσότερο τον μύθο του.