Το πρώτο «σοκ» ήρθε όταν τα «Φιλαράκια» αφαιρέθηκαν από το Netflix και ξαφνικά, οι περισσότεροι ένιωσαν ένα τεράστιο κενό την ώρα που έτρωγαν το μεσημεριανό τους. Αλήθεια, lunch break χωρίς «Φιλαράκια» γίνεται;
Κι αν η σειρά της πιο αγαπημένης νεοϋορκέζικης παρέας επέστρεψε μετά από λίγο στην πλατφόρμα, ήρθαν άλλα νέα που δυσαρέστησαν πολλούς: το αμερικανικό «Office» δεν θα βρίσκεται πια στο Netflix το 2023 σε 20 χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα. Όσοι πιστοί, θα βρίσκουν τη σειρά από τη νέα χρονιά στη streaming υπηρεσία Peacock (η οποία βέβαια δεν διατίθεται στη χώρα μας).
Μπορεί, λοιπόν, οι μέρες να μετράνε αντίστροφα για το «Office» στο Netflix, πάντως, όσο κάνουμε τις τελευταίες επαναλήψεις, βρίσκουμε 23 λόγους που η σειρά δεν πρέπει να φύγει από την πλατφόρμα το 2023:
Γιατί το «Office» είναι βγαλμένο από τη ζωή. Εκεί εξάλλου βασίζεται και η μεγάλη επιτυχία του.
Άλλωστε, ένα ολόκληρο σύμπαν των memes γραφείου και σελίδων όπως «Η Ζωή στο Γραφείο» δεν θα υπήρχαν χωρίς τη σειρά που έγινε η απόλυτη σπουδή της κουλτούρας του γραφείου.
Γιατί δεν χρειάζεται να πουλάς χαρτί για να ταυτιστείς με την Dunder Mifflin. Η ανία, η ρουτίνα, οι έριδες, οι συμπάθειες, οι (κρυφοί) έρωτες, οι σωτήριες φάτσες κι αυτές που δεν αντέχει κανείς να βλέπει, όλα είναι δομικά συστατικά κάθε μικρόκοσμου κάθε γραφείου σε αυτόν τον κόσμο.
Γιατί είναι απολαυστικά άβολο. Μπορεί να μην πιάνει τα εξωφρενικά άβολα επίπεδα του αυθεντικού βρετανικού «Office», αλλά αρκεί μια ματιά στην κάμερα από οποιονδήποτε χαρακτήρα για να νιώσει ο θεατής συνένοχος αυτού του θεότρελου θιάσου.
Γιατί είναι το μάλλον καλύτερο τηλεοπτικό remake που είδαμε ποτέ. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το πώς οι δημιουργοί πήραν μία από τις πιο ιδιαίτερες κωμωδίες, από αυτές που το έκαναν με τον ολόδικό τους τρόπο και την ανέπτυξαν στο έπακρο, πετυχαίνοντας συγχρόνως τον δημιουργικό απογαλακτισμό. Κάπως έτσι, η βρετανική σειρά του Ρίκι Ζερβέ όσο προχωρούσαν οι σεζόν της αμερικανικής εκδοχής άρχισε να μοιάζει όλο και περισσότερο ως η γραμμή εκκίνησης για να αναπτύξει την κωμική σπίθα του ο Γκρεγκ Ντάνιελς.
Γιατί σίγουρα είναι ένα από τα καλύτερα sitcoms που είδαμε ποτέ. Και η μόνη σειρά που μπορεί να την κοντράρει είναι το «Seinfeld» (ναι, σε καμία περίπτωση τα «Φιλαράκια»).
Γιατί κανείς δεν έκανε καλύτερες φάρσες από τον Τζιμ Χάλπερτ. Αλήθεια, ποιος θα σκεφτόταν να βάλει ένα συρραπτικό μέσα σε φρουί ζελέ;
Και ο Ντουάιτ βέβαια δεν πήγε πίσω, όταν κατέστρωσε το σχέδιο με τη φωτιά στα γραφεία της Dunder Mifflin. «Well played», Ντουάιτ.
Γιατί όλοι κάποια στιγμή στη ζωή μας είχαμε για αφεντικό έναν Μάικλ Σκοτ. Άβολο, που η φιλοδοξία του θα τον οδηγούσε να κάνει σχεδόν τα πάντα για να μην κλονιστεί το εργασιακό του στάτους, εμμονικό με τη δουλειά του αλλά όχι και τόσο ικανό όσο νομίζει ότι είναι, αλλά κάπως καλόκαρδο στο βάθος, που τα κάνει όλα αυτά για να νιώσει αποδοχή.
Γιατί υπάρχουν και εκείνοι που είχαν για συνάδελφο έναν Ντουάιτ Σρουτ. Βαθιά συμπαράσταση και πατ-πατ στην πλάτη.
Για όλα εκείνα τα alter egos του Μάικλ Σκοτ. Όταν την είδε Μέριλ Στριπ στο «Devil Wears Prada», όταν έγινε «Prison Mike», αλλά και τότε που δοκίμασε την τύχη του ως «Date Mike».
Ποια Μαντόνα και ποια Μπρίτνεϊ Σπίαρς; Ένα είναι το φιλί:
Γιατί από την οθόνη μας πέρασε για λίγο ο τρομερός τύπος που λέγεται Ρόμπερτ Καλιφόρνια. Και για κάποιο λόγο πιστεύουμε ότι κάπως έτσι σουλατσάρει και ο Έλον Μασκ στα γραφεία του Twitter.
Γιατί και ποιος δε ζήλεψε τον έρωτα του Τζιμ και της Παμ; Κι ο λόγος που αποτελούν ζευγάρι-πρότυπο είναι ότι η ιστορία τους δεν μένει μόνο στον κεραυνοβόλο ρομαντισμό της πρώτης ματιάς, αλλά γιατί και οι δύο φροντίζουν με κάθε τρόπο τη σχέση τους σε κάθε στάδιό της.
Για τον γάμο του Τζιμ και της Παμ. Όχι τον «κανονικό», τον κανονικό.
Και τώρα μεταξύ μας: υπήρξε κάποιος που στην πορεία του ειδυλλίου δεν χάρηκε και λίγο το ζευγάρι Ντουάιτ-Άντζελα και δεν είπε «Ναι, αξίζουν ο ένας τον άλλο»;
Γιατί κανείς δεν τελειοποίησε την τέχνη του χαρακτήρα-κομπάρσου όπως ο Κριντ. Έπαιξε λίγο-πολύ μια ακραία εκδοχή του εαυτού του -o Κριντ Μπράτον ήταν και στην πραγματική ζωή μουσικός στα 60s- και ακόμα και με μια του ατάκα από το βάθος του πλάνου μπορούσε να απογειώσει την κάθε σκηνή.
Γιατί ο Τόμπι είναι ο συνάδελφος που όλοι λατρεύουν να μισούν. Μίζερος μέχρι το μεδούλι, μπορεί να σου χαλάσει τη διάθεση και μόνο που θα σου πει καλημέρα, αποτελεί απαραίτητη προσθήκη σε κάθε γραφείο. Μόνο μην πείτε το όνομά του στον Μάικλ Σκοτ.
Γιατί όλοι πονέσαμε όταν ο Κέβιν αναποδογύρισε το τσίλι.
Γιατί μας χάρισε το απόλυτο crossover: αυτό στο οποίο ο Στιβ Καρέλ ως Μάικλ Σκοτ συνάντησε τον Ρίκι Ζερβέ ως Ντέιβιντ Μπρεντ.
Γιατί ζήσαμε μια ανέλπιστη κλιμάκωση με το επεισόδιο με το δείπνο, όταν οι οικοδεσπότες Μάικλ και Τζαν με τον τσακωμό τους μας χάρισαν μία από τις πιο δραματικές στιγμές της σειράς, από εκεί που δεν το περιμέναμε.
Γιατί η σειρά μας έκανε να καταλάβουμε πόσο σπουδαίος κωμικός είναι ο Στιβ Καρέλ. Ως τότε ήταν εκείνος που έπαιζε σε χαζοκωμωδίες όπως το «40 Year-Old Virgin», όμως, η λεπτότητα με την οποία χειρίστηκε όλες τις πλευρές του Μάικλ Σκοτ τον ανέδειξε σε έναν από τους καλύτερους Αμερικανούς κωμικούς της γενιάς του, αφήνοντάς μας με την αίσθηση πως ο ρόλος του ανήκε απόλυτα και δικαιωματικά.
Γιατί αυτό που κάνει τελικά το «Office» πραγματικά καλή σειρά είναι το δραματικό της βάρος. Πίσω από τα αμέτρητα ξεκαρδιστηκά gags κρύβονται χαρακτήρες εύθραυστοι, πληγωμένοι και παρότι συχνά προβληματικοί, τους συμπονούμε βαθιά ακριβώς γιατί είναι ανθρώπινοι. Η τρανή απόδειξη ότι η κωμωδία και το δράμα είναι απλά οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Και για να γυρίσουμε εκεί από όπου ξεκινήσαμε, το «Office» είναι βγαλμένο από τη ζωή. Εκεί εξάλλου βασίζεται και η μεγάλη επιτυχία του.