Είμαι η Μαρία Αναγνωστοπούλου-Κατσουνά, το γένος Γαβαλά. «Κατσουνάς» ήταν το παρατσούκλι του παππού του άντρα μου, που είχε εδώ το σπίτι και την εκκλησιά, τον Άη Γιώργη, και μετά τα έδωσε σε εμάς. Τιμής ένεκεν προς τον παππού που μας προίκισε, δώσαμε κι εμείς αυτό το όνομα στο μαγαζί μας όταν αποφασίσαμε να κάνουμε τούτο το σπίτι επιχείρηση για να ζήσουμε την οικογένειά μας. Επειδή ο παππούς ήταν ψηλός άνθρωπος, που βαστούσε ένα κατσούνι [είδος μαχαιριού ή δρεπανιού, που έχει σχήμα ημισελήνου], πήρε έτσι το προσωνύμιό του, ο γερο-Γιαννάκης ο Κατσουνάς, ένας αξιαγάπητος άνθρωπος.
«Μια ολόκληρη ζωή, αγάπη μου χρυσή»
Εδώ ζω με την οικογένειά μου. Είμαι από μικρασιατική γενιά, και ο άντρας μου ο Σταμάτης Αναγνωστόπουλος το ίδιο. Και οι δύο γεννηθήκαμε στη Νάξο, από γονείς Παριανούς, κι ύστερα μετά τα δέκα μας ήρθε καθένας με την οικογένειά του στη Νάουσα, στην Πάρο. Εγώ από Νάξο δεν ξέρω και πολλά, αφού εδώ μεγάλωσα. Η Σάντα Μαρία είναι ο μικρός παράδεισός μας και δεν έχω σκεφτεί ποτέ να φύγω μακριά. Χειμώνα καλοκαίρι με έχει ο κυρ Σταμάτης εδώ, μα φέτος τον χειμώνα πήγα στη Νάουσα, όπου έχουμε το σπίτι μας. Είμαστε παντρεμένοι μια ολόκληρη ζωή: 16 ήμουν εγώ, 18 εσύ, όταν αγαπηθήκαμε, αγάπη μου χρυσή.
![Η «Σάντα Μαρία» της παριανής γαστρονομίας μάς έβαλε στην κουζίνα της-1](https://www.kathimerini.gr/wp-content/uploads/2024/09/paros-7.jpg?1725790008770)
Μαχητές της ζωής είμαστε. Εγώ δούλεψα 22 χρόνια σε ξενοδοχεία. Δεν ήθελα να δουλεύω άλλο σε ξένα χέρια, μα ήθελα να σπουδάσω τα παιδιά μου. Έτσι, το 1994 ανοίξαμε το μαγαζί, με 13 τραπεζάκια όλα κι όλα, στην αυλή του σπιτιού μας. Τα τέσσερα πρώτα χρόνια είχα δίπλα μου την πεθερά μου. Μαγειρεύω εγώ με τον σύζυγο και τα παιδιά μου, τον Γιάννη, τη Βαγγελίτσα και την Ουρανία, και ξένος μάγειρας δεν έχει μπει στην κουζίνα μας. Ό,τι κάνουμε, το κάνουμε με την οικογένειά μας, με πάρα πολλή αγάπη και μεράκι. Έχουμε δικό μας καΐκι ψαράδικο, ο Σταμάτης θα φέρει τα ψάρια, τα χταπόδια, όχι βέβαια όλα, παίρνουμε κι από τους ντόπιους ψαράδες. Έχουμε διχτίσια ψάρια, όπως σκορπίνες, μπαρμπούνια, πέρκες, χάννους, σκάρους… Η Παροναξία εδώ είναι πλούσιο ψαρομέρος. Κι έχουμε και τα κατσίκια μας, που κάνουμε τη μυζήθρα μας, το ανθότυρο, τη γαλατόπιτά μας, τα γλυκά μας, όλα αυτά είναι δικά μας.
Διαβάστε τη συνέχεια στο gastronomos.gr