«Πολλ’ οἶδ’ ἀλώπηξ, ἐχῖνος δέ ἓν, μέγα.»1 Αρχίλοχος (680-630 π.Χ.) Ο στίχος αυτός αντιπαραθέτει δύο προσεγγίσεις. Ο σκαντζόχοιρος, συντηρητικός και συγκεντρωτικός, υιοθετεί μία και μόνη στάση στις όποιες προκλήσεις. Η αλεπού, χαοτική και καινοτόμος, ερευνά ταυτοχρόνως πολλές δυνατότητες.